Hard werken loont in Ottoland

By 8 June 2014Jubal

Aan de Graafstroom, niet heel erg ver van ‘home town’ Dordrecht, ligt het plaatsje Ottoland. Dit dorpje, tot voor kort nog bestaande uit slechts 2 straten met de namen A en B, was zaterdag 7 juni 2014 de plaats waar het “Molenwaard Blaas Muziek Festijn” gehouden zou werd. Een muziekfestijn met een grote diversiteit aan stijlen, van drum corps tot fanfare en van showkorps tot bagpipe band. Voor Jubal was het een mooie dag met een productieve en intensieve repetitie onder zware omstandigheden. Iedereen was benieuwd hoe deze repetitiedag zich zou laten uitbetalen.

ottoland_2_885x698Inmiddels was het al afgekoeld tot een aangename temperatuur en bijna windstil. Vanwege de korte afstand gingen we niet met een bus, maar met eigen vervoer. Dat leverde meteen problemen op, want enkele leden hadden hun TomTom ingesteld op het centrum van Ottoland en op het dorpsplein stonden te wachten tot de rest van Jubal zou komen. Uiteindelijk kwam dat goed en was iedereen op tijd voor de warming up. De warming ups vonden plaats op diverse weilanden in de omgeving, tussen de balen hooi. De sfeer was goed en er werd geconcentreerd gewerkt. Ondertussen was het op het taptoeveld pauze geworden en ging de visual staff aan het werk om met duct-tape de yardlijnen te plakken. Onder begeleiding van dweilorkest ‘Egt Herrie’ was het raster van tapes op het kunstgras geplakt en vrijwel direct daarna werd Jubal al aangekondigd.

De speaker – en dat mag ook wel eens geschreven worden – had een prettige ‘radio-stem’ en kondigde elk korps op een leuke en enthousiaste manier aan. Nadat het verhaal van de show was uitgelegd en alle palmares waren opgenoemd, kon de show dan echt beginnen. Het weer, de temperatuur en de luchtvochtigheidsgraad was heel aangenaam. Tel daar een mooi glad kunstgrasveld bij op en dan zijn alle omstandigheden perfect voor een goede show. En dat gebeurde ook, en hoe!

ottoland_3_885x698Het begin van de show begon lekker rustig en zwoel, terwijl de bloemen ‘ontluiken’ en de sample het thema van de show uitlegt. Daarna wervelt het corps in diverse hoge tempi over het veld. Het publiek kijkt haar ogen uit en begint aan het einde van “Negative” spontaan te juichen en klappen. Halverwege de show steeg ook een ‘drone’ op om filmopnamen te maken van de show. Dit leverde mooie beelden op om de show van bovenaf te evalueren. De ballad begint steeds mooier te klinken en de horns waren goed in tune die avond. Het publiek leefde ook hoorbaar mee met wat er tussen Nadia en Demy gebeurde. Frustration begint ook steeds beter te communiceren, vooral in lichaamstaal en de mimiek van de leden. Aan het einde van de closer was het publiek er even stil van en daarna barstte het applaus los. Terwijl de drone weer veilig landde, liep Jubal onder luid applaus het veld af.

Eenmaal van het veld zag je de meeste leden met een ‘big smile’ lopen en was iedereen zichtbaar tevreden met de standaard ie die avond was gezet. Er zijn de afgelopen weken grote stappen gezet en die middag was er onder grote weerstand gerepeteerd. Dit heeft zich die avond uitbetaald in een steengoed optreden. Zo zie je maar: hard werken loont!

Na Jubal kwam de Dutch Pipe Band uit Tilburg en als afsluiter Wilhelmus uit Sliedrecht. Zo sloot deze taptoe zich toch traditioneel af met het Wilhelmus, want in de finale geen volksliederen of een taptoesignaal, maar een ‘massed bands’ optreden van alle korpsen met het nummer “Highland Cathedral”. Dit is een Britse taptoeklassieker (overigens in de jaren ’80 door Duitsers gecomponeerd) waarbij het intro door doedelzakken gespeeld wordt (dus ook hier een drone, maar niet in de lucht 😉 en na een paar maten spelen alle andere andere korpsen mee en werken al crescenderend naar een climax toe. Na dit finalenummer was de taptoe klaar, maar de tap nog lang niet toe… Alle Juballers gingen natuurlijk braaf vroeg naar huis, want de volgende dag gaat de karavaan voor een tweedaags optreden naar Luxemburg. Zonder drone overigens, dat dan weer wel…