In het laatste weekend van het Wereld Muziek Concours (WMC) heeft Jubal met maar liefst 85,75 punten beslag weten te leggen op een gouden medaille. En dat is op zichzelf nog wel een prestatie omdat het WMC 2017 zich vooral heeft gericht op traditionele korpsen en dito muziekstromingen. Kennelijk wilde de organisatie dit jaar de trend van het vorig WMC (2013) een halt toeroepen toen de gehele top 3 bestond uit Aziatische drum & bugle corps!

Vanaf dat moment zal het ongetwijfeld hebben gestormd binnen de traditionele muzikale wereld; teveel Noord-Amerikaanse invloed (lees: ontwikkeling corps-style en drum & bugle corps) is kennelijk een bedreiging. Zeker als je alle stromingen in één showdivisie propt. Als jurylid heb je dan de mooie en uitdagende taak om appels en peren met elkaar te vergelijken. Kan ook eigenlijk niet en bovendien zijn alle wedstrijden over 4 weekenden uitgesmeerd waardoor het nog lastiger lijkt een legitieme rangorde van de muzikale fruitmand te maken.

Niet de gedoodverfde kanshebber Kunst en Genoegen uit Leiden, niet dark horse Adest Musica, niet Stampede uit Canada, geen Aziatisch corps in de top te bekennen dit keer, maar PASVEER uit Leeuwarden nam tot ieders verrassing het vaandel in de word show division mee naar Friesland. En dat heeft de gemoederen op het social media behoorlijk bezig gehouden. Muziek en het WMC leeft dus kennelijk binnen het traditionele wereldje. Bij een jury-sport is het nu eenmaal lastig uitleggen aan de fans waarom de één meer punten verdient dan de ander. Ook het statement van de WMC-organisatie na het eerste competitieweekend dat het WMC 2017 meer “realistisch” zal gaan oordelen/jureren heeft weinig aan het begrip bijgedragen, vrees ik. Zuur voor de verenigingen die ondanks 2 tot 4 jaar voorbereidingen genoegen moesten nemen met minder dan zij zelf verwacht hadden. In die zin is de grootste winnaar het publiek: zij hebben een grote variëteit aan muziekstromingen, invloeden, kleur en niveaus meegekregen en zij klapten zich het vel van de botten.

Jubal kan terugkijken op een geslaagde uitvoering. Voor de maand juli, niets op af te dingen. Nog niet op het beste niveau van wat ze kunnen, want die lat ligt namelijk niet/nooit op WMC maar in september a.s. (ook in Kerkrade). Dat hadden de livestream-reporters van Korpsmuziek ook goed gezien en verwoord. Alle lof overigens voor deze live bijdragen voorzien van positieve commentaren.

Het is lastig om tijdens maar ook achteraf een uitspraak te doen of het publiek het Never Grow Up kon waarderen. Voldoende applaus, dat wel! Tegelijkertijd leert de ervaring dat het WMC-publiek grotendeels liefhebber is van de traditionele muziekwereld dat nu eenmaal beter te lezen/begrijpen is dan de ingewikkelde gelaagdheid van een programma als Never Grow Up. Aan de andere kant zie je ook dat beide muziekwerelden van elkaar leren. Het gebruik van thema’s, “props”, visuele hoogstandjes en andere invloeden die tegen “DCI-ish” aanschurken worden steeds meer door alle muziekstromingen gebruikt zónder afstand te nemen van je eigen korps-identiteit. En dat is mijn inziens ook de nettowinst na WMC 2017: leren van elkaar zonder je eigen tradities op te moeten geven!

 


 

Bekijk hier de show van Jubal (Bron livestream WMC):

Foto’s van het WMC staan op Flickr: https://www.flickr.com/gp/jubaldordrecht/2XfpLt